Carmen noctis (da mi basia mille)

« Terug

 

het verhaal dat zij verzweeg
en 's nachts telkens herbeleeft
met de minnaar die ze droomt
is de splinter in mijn oog

 

met een vloek en een zucht
komt ze klaar alsof ze vlucht
voor een woord, voor een geheim
hoe lang verdraagt ze deze pijn?

 

haar kus van azuur
splijt de nacht
en brult de stilte uit mijn hart

 

haar tong is van vuur
haar zweet is koud
als ze hijgt dat ze van me houdt

 

ijs breekt haar blik
ze is bang
haar twijfel kwelt haar al zo lang

 

de wilde dans
van haar schoot
verjaagt de duivels uit haar hoofd

 

ook deze moeder is een kind
dat liefde zoekt, maar nimmer vindt
in de minnaar die ze droomt
en wat ik ook beloof
ik voel dat ze niet gelooft
in de man die ze berijdt

 

haar schoot is geweld
en ze smeekt:
laat me alsjeblieft niet in de steek

 

het is nu voorbij
ze wendt zich af
en ze laat haar tranen gaan

 

ook deze moeder is een kind
dat liefde zoekt, maar nimmer vindt
in de minnaar die ze droomt
en wat ik ook beloof
haar angst voor wat zal zijn
blijft haar duistere geheim

 

nu is ze vrij
droomt haar geheim
toch is er die pijn
maar ze is vrij

 

ik zie nog haar eerste lach
de ondeugd in haar knipoog
nu vraag ik mij verbitterd af
wanneer ze voor het eerst loog

 

ook deze moeder is een kind
dat liefde zoekt, maar nimmer vindt
in de minnaar die ze droomt
en wat ik ook beloof
ik voel dat ze niet gelooft
in de man die haar bevrijdt

 

ook deze moeder is een kind
dat liefde zoekt, maar nimmer vindt
in de minnaar die ze droomt
waarom haar kus in de nacht
zo bang voor mij moest zijn
blijft haar duistere geheim

 

© 2011 Philip Jozèf